Jednostronny, spiralny układ odprowadzenia powietrza z jednym, z okrągłym otworem odprowadzającym w korpusie krążka.
wymiary :: średnica = 91,5 mm; grubość = 13 mm
materiał :: ceramika
znaki szczególne :: rewers = logotyp producenta a pod nim dwuwierszowy napis „MILK BOILER / THIS SIDE UP”; wszystko podszkliwny nadruk = w kolorze czarnym
producent :: Wembley Quality Ware (Australia)
data produkcji :: n/n
projektant :: n/n
dystrybutor :: n/n
opakowanie :: n/n
miejsce pozyskania :: Australia (internet)
PS :: Rewers krążka ma mniejszą średnicę, a ścianki boczne są pochyłe z wyraźnym wgłębnym pierścieniem bliżej awersu.
„O rany, pełno mleka!” Gospodyni biega ile może, ale niestety – za późno. Rozproszona pracą zapomniała, że mleko gotuje się na kuchence. Gruby, biały korzuch wiszący nad garnkiem łączy go z płytą kuchenną. Po dzbanku na mleko nie ma śladu. Zamiast tego po kuchni unoszą się gęste kłęby dymu zmieszane z nieprzyjemnym zapachem, spalenizną. Sprawna skądinąd gospodyni domowa, której skuteczność w tym przypadku zawiodła, szybko posypuje solą przypalony kożuch z mleka. A potem zaczyna się sprzątanie. To naprawdę jest nieprzyjemne. A tego tak łatwo było uniknąć. Przede wszystkim mleka nigdy nie należy stawiać na rozżarzonej płycie kuchennej, ponieważ bardzo łatwo się przypala. Kupujesz tzw. „ubijaczkę do mleka” [niem. Milchklopfer] wykonaną z porcelany, którą umieszcza się w mleku podczas jego gotowania i która stuka, sygnalizując gotowanie się mleka. Możesz też posmarować zewnętrzną i wewnętrzną część garnka odrobiną masła lub skórką boczku! Nie martw się, że mleko będzie pachnieć bekonem! Smak i zapach boczku nie zostanie w ogóle wchłonięty przez mleko, ale mleko nie będzie opuszczać garnka nawet podczas najintensywniejszego gotowania. Poza tym oszczędzasz sobie nieprzyjemnego zapachu spalenizny i kłopotów z czyszczeniem kuchenki i naczyń.
Wembley Ware Milk Boiler [dosłownie: kociołek na mleko; tutaj: krążek do gotowania mleka]
Wyprodukowano w Australii Data – lata 50-tych i 60-tych ??
Notatka od Sharon
Ten krążek do gotowania mleka [ang. milk Boiler] należał do mojej mamy Myślę, że przyniosłam to do domu zaraz po jej śmierci
Wszyscy przeglądaliśmy jej kuchenne rzeczy i zobaczyłam to i miałam żywe wspomnienia z jego użycia Mama używała go do przyparzania mleka – tj. – doprowadzała mleko do wrzenia i pozwalała mu przez chwilę gotować na wolnym ogniu – nie wiem jak długo!
Potem „Wielkie Czekanie”!!!
Rondel był wstawiany do lodówki, mleko ostygło, a piękny krem rósł na wierzchu Następnie był zdejmowany z góry i gotowy do użycia na domowych bułeczkach!! Gdy byłam wystarczająco szybka (było nas siedmioro!!) Miałam trochę na moich płatkach ryżowych i to było przepyszne
Być może będę musiała spróbować tego ponownie Chociaż nie jestem pewien, czy to zadziała z mlekiem homogonizowanym i pasteryzowanym!!!
Obiekt miesiąca lipiec 2021 strażnik mleka z czterolistną koniczyną
Strażnik mleka „Milchwunder”, zbiory Archiwum Werkbundu – Museum der Dinge, fot. Armin Herrmann.
Ten porcelanowy krążek jest przedmiotem gospodarstwa domowego, który nie jest już powszechny – to strażnik mleka [niem. Milchwächter]. Kiedy gotuje się mleko, umieszcza się je na dnie garnka i podczas nagrzewania wydaje trzaskający dźwięk, wskazując temperaturę wrzenia. Celem tego alarmu jest zapobieganie wykipieniu.
Strażnicy mleka są dziś prawie nieznani. Są wykonani z wytrzymałych materiałów, takich jak porcelana lub stal nierdzewna, ponieważ muszą wytrzymywać wysokie temperatury, ale nie powinny rdzewieć. Nie wiadomo, kiedy i w jakim kontekście wynaleziono strażników mleka.
Museum der Dinge [pol. Muzeum Rzeczy] otrzymało niedawno obszerną, prywatną kolekcję historycznych strażników mleka. Na tym okazie można zobaczyć czterolistną koniczynę. Te rzadkie mutacje są uważane za symbole szczęścia w kulturach zachodnich i wywodzą się z chrześcijańskiej legendy. Zgodnie z tym biblijna postać Ewa miała zabrać ze sobą czterolistną koniczynę, gdy została wypędzona z raju. W ten sposób liść koniczyny stał się symbolem rajskiego szczęścia.
Grzechotanie jest nie tylko częścią rzemiosła, ale także naszego obiektu miesiąca lutego, czyli strażnika mleka [niem. Milchwächter].
To sprawdzona i niezawodna pomoc kuchenna, która po umieszczeniu w garnku ostrzega o zagotowaniu się mleka lub wody, grzechocząc o dno garnka. Zasada jest tak prosta, jak genialna: rosnące pęcherzyki powietrza powodują, że czujnik mleka porusza się i zaczyna grzechotać. Teraz uważny słuchacz musi przejąć inicjatywę, ponieważ sam monitor mleka nie zapobiegnie jego wykipieniu.
Zarówno kompletna, jak i fragmenty strażnika mleka była częścią naszej aktualnej wystawy „Odłamki”, na której Werkbundarchiv – Museum der Dinge wraz z artystami Sonyą Schönberger i Christofem Zwienerem kwestionowało materialną reprezentację pamięci w odnalezionym odłamku i muzeum obiekcie. Wystawę można było oglądać w muzeum od 6 grudnia 2013 do 3 marca 2014 roku.
To niesamowite, jak szybko przedmioty, które do niedawna były w ciągłym użyciu, stają się rzadkością! Mijają pokolenia ludzi, a wraz z nimi znika wiedza o przedmiotach, które towarzyszyły ich życiu. W zbiorach Muzeum-Rezerwatu w Taganrog znajduje się wiele takich obiektów. Jeden z tych „tajemniczych” eksponatów znajduje się w kolekcji ceramiki.
To jest „stróż mleka” [ros. сторож для молока] lub „mleka stróż” [ros. молокосторож]. Jest to ceramiczny krążek o średnicy 8 centymetrów. Z jednej jego strony jest spiralny rowek, na krawędzi otwór przelotowy. Zadaniem urządzenia jest zabezpieczenie mleka przed „wykipieniem” podczas gotowania. Ten prosty, ale przydatny przedmiot był bardzo lubiany przez radzieckie gospodynie domowe, które często musiały stać przy kuchence, pilnując, aby mleko nie uciekło.
Jak wszyscy wiedzą, po podgrzaniu mleko tworzy bąbelki. Bąbelki nie mogą przebić się przez powstały na powierzchni kożuch, dlatego gromadzą się w mleku, „nadmuchując” je powietrzem. Kiedy się zagotuje, pojawia się tak dużo bąbelków, że podnoszą mleko i… przygotujcie się do czyszczenia kuchenki! Jak „stróż” radzi sobie w takiej sytuacji?
Urządzenie umieszcza się powierzchnią roboczą na dnie rondla, a na wierzch wylewa się mleko. Pęcherzyki uwolnione podczas ogrzewania gromadzą się w spiralnym rowku w dużym pęcherzyku powietrza, który wychodzi przez otwór. Jest na tyle duży, że pęka w górę, przebijając się przez kożuch na powierzchni mleka. Pęcherzyki mleka pojawiają się tylko na środku patelni. Ponadto przedmiot „sygnalizuje” także, że mleko się zagotowało: bąbelki unoszą je, a on uderza w dno garnka, sygnalizując, że nadszedł czas, aby zdjąć mleko z kuchenki.
«Mleka stróż» [ros. Молокосторож] został wynaleziony przez radzieckiego inżyniera I.F. Ivankovitsera w 1923 roku. W 1929 roku uzyskano na niego patent. Istnieje teoria, dlaczego inżynier podjął się wynalezienia tego przydatnego urządzenia. Podobno jego żona uwielbiała gotować, ale była roztargnioną gospodynią domową i często kipiało jej mleko. Mąż miał już tego dość i zaczął szukać sposobu, jak pomóc żonie. W wyniku długich poszukiwań rozwiązania doszedł do wymyślenia „mlecznego stróża”. I ten przydatny przedmiot zadomowił się w tysiącach kuchni, ułatwiając pracę gospodyniom domowym.
Najczęściej w życiu codziennym spotykaliśmy metalowych, stemplowanych „strażników”. Zostały wyprodukowane w Kołomenskim Zakładzie Budowy Lokomotyw [ros. Коломенский теплостроительный завод]. Nawiasem mówiąc, głównymi produktami fabryki były potężne jednostki do łodzi podwodnych i lokomotyw spalinowych.
Znacznie rzadziej spotykany jest „mleczny strażnik” [ros. молочный сторож] z magazynu TGLIAMZ [ros. ТГЛИАМЗ], egzemplarz ten wykonany został w zakładach „Proletariacki”, o czym świadczy reliefowy napis na wierzchu produktu. Tam, dbając o prawidłowe użytkowanie urządzenia, producenci dodali napis: „Instaluj spiralą skierowaną w dół”. Wykonywano „strażników” także z prasowanego szkła.
W dzisiejszych czasach niewiele osób kupuje mleko butelkowane, a taki niegdyś powszechny przedmiot wyszedł z użycia. Ale nawet teraz w kuchniach niektórych gospodyń domowych zachowali się „mleczni strażnicy” [ros. молочные сторожа], ceramiczni lub metalowi. I choć brzmi to niewiarygodnie, w trakcie przygotowywania tego materiału jeden z przyjaciół muzeum przyniósł nam w prezencie metalowego „mleka strażnika” [ros. молокосторож]
