Włoski styl i szyk: lustrzany połysk i stylowy grawer pośrodku. Prawdziwa kuchenna biżuteria marki iGenietti zaprojektowana przez Paolę Carallo i produkowana w ChRL dla IPAC Italy Spa… niestety trudna dziś do zdobycia, bo w katalogu jej już nie mają.
Rachunek z naklejonym dowodem wysyłki za sprzedarz m.in 30 szt. emaliowanych krążków do gotowania mleka. Rachunek datowany jest na dzień 8 lipca 1950 i wystawiony jest przez paryską firmę produkująca krążki o nazwie „ANTI-MONTE-LAIT RODREYY”. W owym czasie siedziba firmy znajdowała się w Paryżu przy Rue du Marché-Popincourt 16. Motyw graficzny nagłówka jest identyczny jak na pocztowej karcie reklamowej tejże firmy. Z tą różnicą, że wspomniana karta pocztowa na rewersie ma odnotowany inny adres siedziby firmy. Znajdowała się ona wtedy na Avenue Parmentier 82 w Paryżu.
Umieszczony w rondlu, w którym gotuje się mleko, przyrząd wibruje przy pierwszym zagotowaniu, co powoduje, że dzwoni dzwonek. Kucharz zostaje w ten sposób ostrzeżony…. Z powodu braku uwagi urządzenie w dalszym ciągu nie zapobiega wykipieniu się mleka!!!!
PS. Nie wiem na ile poważnie traktować ten przedmiot. Robi bardziej wrażenie abstrakcyjnej rzeźby metalowej niż przyrządu do gotowania mleka 😀
Cóż za osobliwa rzecz jest przed Tobą! To, co widzicie na obrazku, to okrągły dysk z podwyższonym brzegiem i wycięciem po jednej stronie. Na powierzchni obiektu znajduje się napis „wierzch”. Na pierwszy rzut oka ten metalowy przedmiot przypomina pokrywę lub maszynę w jakimś środowisku przemysłowym; jednakże tym prostym przedmiotem jest sprzęt kuchenny używany w kuchniach Związku Radzieckiego. Jego zastosowanie wiąże się z jednym z najbardziej ukochanych produktów narodu radzieckich i mieszkańców Azji Środkowej – mlekiem.
Zainteresowanie obiektem wynika z kilku powodów. Strażnik mleka odzwierciedla wczesne wspomnienia, jakie pozostają w radzieckiej Azji, jako że jesteśmy ostatnim pokoleniem urodzonym w Radzieckim Kazachstanie. Co jednak ważniejsze, wierzymy, że ten niewielki przedmiot podkreśla rolę kobiety w strukturze rodziny i systemie społecznym i uważamy, że ważne jest, aby to podkreślić na danej wystawie. Z drugiej strony cel narzędzia nakreśla znaczenie mleka i jego wykorzystania na obszarze Azji Centralnej. Prowadzi także do jednego z głównych rytuałów w kulturze środkowoazjatyckiej – picia herbaty w gronie rodziny, bliskich przyjaciół, drogich gości. Każdy region realizuje ten rytuał na swój niepowtarzalny sposób: zielona herbata w małych pialach [czarkach] nawiązuje do gorącego lata w Uzbekistanie, czarna herbata z mlekiem towarzyszy rodzinom na bezkresnych stepach Kazachstanu. Wreszcie zastosowanie tego obiektu w czasach radzieckich czyni go ekscytującym artefaktem radzieckiego środowiska domowego – mówi o nim nie tylko poprzez reprezentację wizualną, ale także za pomocą środków dźwiękowych, rozszerzając artefakt na obiekt dźwiękowy, który definiuje wszystkie wymienione powyżej.
Uprawianą w Kazachstanie, powszechną tradycją było picie herbaty ze świeżo zagotowanym mlekiem. Wszyscy pokochali bogatą w smaku i piękną kolorystycznie kazachską mleczną herbatę! W obecności gości była to cała wyjątkowa uroczystość, podczas której z dużego drewnianego kredensu wyjmowano kolorowe piale [czarki], w rondelku zaparzono czarną herbatę i świeżo zagotowane mleko było gotowe do spożycia. Jeśli jednak cofniemy się pamięcią do czasu, który nastąpił zaledwie kilka godzin przed przybyciem gości – kuchnia była najbardziej chaotycznym miejscem na ziemi! Było tam pełno przedmiotów i dźwięków porozrzucanych po całym pomieszczeniu, których jeszcze nie można było połączyć. I trzeba przyznać, że gotowanie mleka w kuchni radzieckiej miało swój specyficzny dźwięk.
Być może krajobraz dźwiękowy obiektu wskazuje na rolę kobiety w sowieckiej kuchni – radziecka kobieta musiała dominować nad wszystkim w domu. Dlatego przejmowanie kontroli nad wieloma sprawami na raz i bycie wielozadaniowym zostało w pewnym stopniu wpisane w kulturę sowieckiej kobiecości.
Takie urządzenie jak strażnik mleka – produkowane masowo narzędzie mające na celu odciążenie gospodarstwa domowego, zaoferowano kobietom w Związku Radzieckim dopiero w drugiej połowie XX wieku. Funkcja urządzenia była dokładnie taka, jak nazwa wskazuje, a jego wyraźny dźwięk powstawał w wyniku nagrzewania się przedmiotu przed momentem, w którym mleko miało się zagotować, osłona mleka zapobiegała wygotowaniu się mleka.
I. F. Ivankovitser wynalazł narzędzie w 1921 r., patent uzyskano w 1929 r. (patent nr 10362 z 31 lipca 1929 r. na 15 lat). Radzieccy strażnicy mleka byli wykonani z porcelany, aluminium i stali nierdzewnej. Od tego momentu ich koszt zakupu zmienił się z 21 kopiejek na 1 rubel 50 kopiejek.
Oczywiście o popularności urządzenia nie zadecydowała tylko dostępność narzędzia, ale także rozpowszechnienie napoju, z którym najlepiej się sprawdzało – mleka. Nie trzeba dodawać, że rytuał dzielenia się napojem mlecznym, napojem na bazie mleka lub na jego bazie jest integralną częścią kultury Kazachstanu. Tutaj herbata mleczna zajmuje szczególne miejsce w każdym domu i jest przygotowywana wyjątkowo.
Screenshot
Bibliografia:
Milk Guard, Krótka encyklopedia gospodarstwa domowego, pod redakcją A.I. Reviny. – M .: Encyklopedia radziecka, 1960
Lena Pozdnyakova jest niezależną artystką i kuratorką z Kazachstanu, początkującą badaczką na UCLA i doktorantką na Freie Universität Berlin Alexandra Tsay jest niezależną kuratorką i badaczką interesującą się interdyscyplinarnym podejściem do analizy i teoretyzowania sztuki współczesnej w Azji Środkowej. Eldar Tagi, niezależny kompozytor i artysta dźwiękowy z Kazachstanu zainteresowany skomplikowaną dynamiką pomiędzy kultowymi obiektami, przestrzeniami i dźwiękiem. Eldar Tagiyev jest artystą dźwiękowym, niezależnym muzykiem i badaczem.
Twórca: Rodrey Lokalizacja: Obecnie nie eksponowany Używane: Stany Zjednoczone: Massachusetts, Cambridge Zobacz więcej przedmiotów w: Życie domowe i społeczne: Zawody, Kuchnia Julii Child […] Sposób pozyskania: Dar Julii Chilld Źródło danych: Narodowe Muzeum Historii Amerykańskiej Numer identyfikacyjny: 2001.0253.0226 Numer katalogowy: 2001.0253.0226 Numer dostępowy: 2001.0253 Nazwa obiektu: Krążek zapobiegający wykpieniu [ang. Anti Boil Disk] Opis przedmiotu: Metal, emaliowany (całościowo) Wymiary: Ogólne: 8 cm; x 3 1/8 cala […]
To niesamowite, jak szybko przedmioty, które do niedawna były w ciągłym użyciu, stają się rzadkością! Mijają pokolenia ludzi, a wraz z nimi znika wiedza o przedmiotach, które towarzyszyły ich życiu. W zbiorach Muzeum-Rezerwatu w Taganrog znajduje się wiele takich obiektów. Jeden z tych „tajemniczych” eksponatów znajduje się w kolekcji ceramiki.
To jest „stróż mleka” [ros. сторож для молока] lub „mleka stróż” [ros. молокосторож]. Jest to ceramiczny krążek o średnicy 8 centymetrów. Z jednej jego strony jest spiralny rowek, na krawędzi otwór przelotowy. Zadaniem urządzenia jest zabezpieczenie mleka przed „wykipieniem” podczas gotowania. Ten prosty, ale przydatny przedmiot był bardzo lubiany przez radzieckie gospodynie domowe, które często musiały stać przy kuchence, pilnując, aby mleko nie uciekło.
Jak wszyscy wiedzą, po podgrzaniu mleko tworzy bąbelki. Bąbelki nie mogą przebić się przez powstały na powierzchni kożuch, dlatego gromadzą się w mleku, „nadmuchując” je powietrzem. Kiedy się zagotuje, pojawia się tak dużo bąbelków, że podnoszą mleko i… przygotujcie się do czyszczenia kuchenki! Jak „stróż” radzi sobie w takiej sytuacji?
Urządzenie umieszcza się powierzchnią roboczą na dnie rondla, a na wierzch wylewa się mleko. Pęcherzyki uwolnione podczas ogrzewania gromadzą się w spiralnym rowku w dużym pęcherzyku powietrza, który wychodzi przez otwór. Jest na tyle duży, że pęka w górę, przebijając się przez kożuch na powierzchni mleka. Pęcherzyki mleka pojawiają się tylko na środku patelni. Ponadto przedmiot „sygnalizuje” także, że mleko się zagotowało: bąbelki unoszą je, a on uderza w dno garnka, sygnalizując, że nadszedł czas, aby zdjąć mleko z kuchenki.
«Mleka stróż» [ros. Молокосторож] został wynaleziony przez radzieckiego inżyniera I.F. Ivankovitsera w 1923 roku. W 1929 roku uzyskano na niego patent. Istnieje teoria, dlaczego inżynier podjął się wynalezienia tego przydatnego urządzenia. Podobno jego żona uwielbiała gotować, ale była roztargnioną gospodynią domową i często kipiało jej mleko. Mąż miał już tego dość i zaczął szukać sposobu, jak pomóc żonie. W wyniku długich poszukiwań rozwiązania doszedł do wymyślenia „mlecznego stróża”. I ten przydatny przedmiot zadomowił się w tysiącach kuchni, ułatwiając pracę gospodyniom domowym.
Najczęściej w życiu codziennym spotykaliśmy metalowych, stemplowanych „strażników”. Zostały wyprodukowane w Kołomenskim Zakładzie Budowy Lokomotyw [ros. Коломенский теплостроительный завод]. Nawiasem mówiąc, głównymi produktami fabryki były potężne jednostki do łodzi podwodnych i lokomotyw spalinowych.
Znacznie rzadziej spotykany jest „mleczny strażnik” [ros. молочный сторож] z magazynu TGLIAMZ [ros. ТГЛИАМЗ], egzemplarz ten wykonany został w zakładach „Proletariacki”, o czym świadczy reliefowy napis na wierzchu produktu. Tam, dbając o prawidłowe użytkowanie urządzenia, producenci dodali napis: „Instaluj spiralą skierowaną w dół”. Wykonywano „strażników” także z prasowanego szkła.
W dzisiejszych czasach niewiele osób kupuje mleko butelkowane, a taki niegdyś powszechny przedmiot wyszedł z użycia. Ale nawet teraz w kuchniach niektórych gospodyń domowych zachowali się „mleczni strażnicy” [ros. молочные сторожа], ceramiczni lub metalowi. I choć brzmi to niewiarygodnie, w trakcie przygotowywania tego materiału jeden z przyjaciół muzeum przyniósł nam w prezencie metalowego „mleka strażnika” [ros. молокосторож]
klupoki... 