Wzór użytkowyW dniu 13 lutego 1925 roku Alfred Grabowski z Łodzi zgłosił do rejestracji opracowany przez siebie „przyrząd zabezpieczający przed wykipianiem płynów”. Zarejestrowano go z dniem 16 maja 1925 pod numerem 218. Również tym przypadku brak opisu nie pozwala jednoznacznie określić czy mamy do czynienia z krążkiem do gotowania.
Wzór użytkowy nr 349 zgłoszony do rejestru przez Józefa Fidlera z Warszawy w dniu 10 października 1925 r. i zarejestrowany z dniem 30 listopada 1925 r. Brak opisu nie daje pełnej gwarancji, że było to urządzenie w typie krążka do gotowania.
Informuje on o udzieleniu Pinkasowi Speiserowi z Tarnopola patentu na „płytkę, zapobiegającą wykipianiu i przypalaniu się mleka”. Wniosek patentowy zgłoszony 30 stycznia 1935, a prawa do patentu udzielono z dniem 6 sierpnia 1936 r.
W tym przypadku nie wątpliwości, że patetnt dotyczył krążka do gotowania mleka. W internecie jest bowiem dostępny jego opis patentowy.
Informuje on, że Johan Meckel z miejscowości Trübenz koło Neustadt w Czechosłowacji zgłosił 30 kwietnia 1924 r. do rejestracji opracowany przez siebie wzór użytkowy „urządzenia zapobiegającego wykipianiu gotującego się mleka”. Dokonano tego 13 czerwca 1924 r. nadając numer 7.
Ps. byłaby to najstarsza notka dotycząca krążka do gotowania… ale nie mam 100% pewności, że mowa tu o krążku a nie o innym typie urządzenia…
Dzięki uprzejmości rzecznika patentowego Pana Mikołaja Lecha uzyskałem informację, że Mleko Głos z mojego kredensiku został opracowany przez Ryszarda Kowola z Katowic. Zgłosił on swój wzór krążka do rejestracji w dniu 10 lipca 1931 – pod nazwą „Urządzenie oznaczające wrzenie cieczy w naczyniu”. Wzór zarejestrowano pod nr 2738 w dniu 19 grudnia 1931 r.
Jest to modyfikacja raczej małych urządzeń zwanych [zabezpieczeniami] przeciw-podnoszeniu-mleka, które są dostępne na rynku i których wszyscy używają. Osoby korzystające z tego urządzenia szybko orientują się, że moment zagotowania mleka tak naprawdę jest jedynie opóźniony, dlatego jeśli w tym momencie mleko nie jest monitorowane, wszystko dzieje się tak, jak gdyby nie było [zbezpieczenia] przeciw-podnoszeniu-mleka. Wprowadzone ulepszenie polega na usunięciu emalii z krążka A w miejscu dziobka a na jego krawędzi (rys.2). Zachowując pewne środki ostrożności, możemy zespawać żelazny pręt (ja użyłem szprychy rowerowej B), którego podstawa jest wygięta pod kątem prostym na ponad centymetr i który przyspawałem w a dokładnie w miejscu podstawy [zabezpieczenia] przeciw-podnoszeniu-mleka. Wolny koniec b pręta jest nadal zakrzywiony, aby swobodnie uchwycić mały dzwonek C lub inny dzwonek. Łatwo się domyślimy, co się stanie: gdy się zagotuje, [zbezpieczenie] przeciw-podnoszeniu-mleka uniesie się pod działaniem pary i uruchomi dzwonek, którego bicie będzie wystarczające, aby było słychać w całym mieszkaniu, nawet w SPA. pod warunkiem jednak, że wysokość pręta B jest taka, że dzwonek wystaje na 3 do 4 cm, przynajmniej ponad ścianki użytego rondla.
Patent ogłoszony 31 lipca 1929 r. na 15 lat od 31 lipca 1929 r. Otrzymał go И. Ф. Иванковицер.
Tłumaczenie opisu patentowego na język polski:
Proponowany wynalazek ma na celu zapobieganie przegotowaniu silnie spienionych płynów podczas wrzenia, takich jak mleko, kawa itp.
Na rysunku, fig. 1 przedstawiono widok dysku wrzutowego, fig. 2 jego przekrój.
Dysk 1, który wkłada się do garnka, ma koncentryczne wgłębienia pierścieniowe 2 na spodzie, które przecinają się z jednym lub kilkoma wgłębieniami promieniowo skierowanymi od środka tymi samymi wgłębieniami 3, sięgającymi do obrzeża dysku.
Podczas gotowania spienionych płynów, wspomniana tarcza jest układana na dnie naczynia.
Ponieważ dysk znajdujący się na dnie nagrzewa się szybciej niż płyn wlewany do naczynia, płyn zamknięty w zagłębieniach 2 i 3 jest zagotowany wcześniej niż pozostały i powstają pęcherzyki, które wydostają się spod dysku przez promieniowe kanaliki 3, zapobiegając tworzeniu się gęstej piany.
Tarcze mogą być wykonane z metalu, porcelany, szkła itp., które nie mają wpływu na smak płynów spożywczych.
klupoki... 